Περίεργες ιστορίες που έχετε βιώσει!

FORUMΚατηγορία: ΠαράξενοΠερίεργες ιστορίες που έχετε βιώσει!
Πρόδρομος Κοφσανίδης ρωτήθηκε πριν από 4 μήνες

Θέλω να μου γράψετε περίεργες ιστορίες που έχετε βιώσει ή περίεργες φωτογραφίες που έχετε τραβήξει! Για πάμε!

Share this!
21 απαντήσεις
Μαρία απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Δεν ξέρω κατά πόσον είναι περίεργη αλλά εμένα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Δούλευα σε ένα σχολείο της επαρχίας. Πολύ μικρό σχολείο με πολύ λίγο τεχνολογικό εξοπλισμό. Κάποιος κύριος, που ποτέ κανείς δεν έμαθε το όνομά του, μας έκανε δωρεά έναν  υπολογιστή. Ήρθε λοιπόν στο σχολείο για την «καθιερωμένη» φωτογράφιση. Με το που πάτησε το πόδι του στην τάξη μου έπεσε το ρεύμα στο σχολείο… Είχε ένα βλέμμα κενό που δεν μπορώ να το περιγράψω. Μόλις μου έδωσε το χέρι του για χειραψία ανατρίχιασα ολόκληρη και θυμάμαι ήμασταν καρφωμένοι στα μάτια. Μου φάνηκε ότι πέρασε ένας αιώνας… Μόλις έφυγε, το ρεύμα ως δια μαγείας επανήλθε! Στην πλακέτα που μας άφησε να κρεμάσουμε προς μνημόνευσή τους, έγραφε Ρόταρυ!

Share this!
Πρόδρομος Κοφσανίδης απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Ενδιαφέρον Μαρία θυμάσαι κάποια χαρακτηριστικά του και ηλικία;

Share this!
Flypan απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπερα Προδρομε.

Θα ηθελα να μοιραστω μαζι σου και με καποιους αλλους μια ιστορια  που βιωσα σαν ιπταμενος το 2011 σε ενα νησι διπλα απο τις Μπαχαμες το νησι Νασαου νοτια ανατολικα(ειναι ακριβως διπλα) απο τις Μπαχαμες.Ειχαμε απογειωθει απο το Μαϊαμι με κατευθυνση προς το νησι Νασαου.Η πτηση θα διαρκουσε περιπου 1,5 με 2 ωρες.Ο καιρος καλος χωρις καταιγιδες παρα μονο καποιες συννεφιες κατα σπαροδικα χωρις βροχη χωρις τπτ.Με το που φτανουμε πανω απο τις Μπαχαμες και ενω δοσαμε στιγμα οτι η πτηση μας κυλαει ομαλα,μετα απο 10 λεπτα βλεπουμε στα 15 μιλια περιπου πυκνα συννεφα στο ιδιο υψος με εμας.Ζητησαμε να αναιβουμε πιο ψηλα για να τα αποφυγουμε αλλα επειδη υπηρχαν αλλες κυκλοφορειες ( αεροπλανα) αναγκαστηκαμε να παραμεινουμε στο ιδιο υψος και να συνεχισουμε την πορεια μας χωρις να ανυσηχουμε περι καταιγιδας η καποια αλλα καιρικα φαινομενα αφου στο ρανταρ καιρου στο αεροπλανο δεν εδειχνε κατι.Με το που μπεικαμε στα συννεφα ξεραμε οτι το πολυ σε 30-40 λεπτα θα αρχηζαμε την καθοδο για το αεροδρομιο του προορισμου μας.Θα ηθελα να αναφερω πως καθε τοσο κοιταμε τα ρολογια μας για να κρατησουμε και χρονο για τα καυσιμα για να αλλαξουμε τις δεξαμενες για μεταφορα καυσιμων στις δεξαμενες.Κοιταμε τα ρολογια μας εγω και ο κυβερνητης και η ωρα ηταν 15:45.Με το που κοιταξαμε τα ρολογια μας ζηταμε να αρχισουμε την καθοδο μας για το αεροδρομιο.Απο εκεινη τη στιγμη και μετα απο 3 ολοκληρα λεπτα δλδ στης 15:48 επικοινωνω με το αεροδρομιο του προορισμου χωρις να περνω απαντηση.Ξαναπροσπαθω και μετα απο 1 λεπτο αρχιζουν να μας καλουν σε πανικο το που ειμασταν για 4 ωρες και δεν απαντουσαμε στις κλησεις τους !!!! Τεσπα τους αναφεραμε πως εμεις μολις ειχαμε κοιταξει τα ρολογια μας και ειχαν περασει μονο 3 λεπτα !!!.Για να μην τα πολυλογω προσγειωθηκαμε με ασφαλεια.Κατεβασαμε τους επιβατες με.ασφαλεια.Αλλα οταν ηρθε η πολιτικη υπηρεσια επρεπε να δοσουμε εξηγησεις για κατι που δεν φταιγαμε.Τελικα το πορισμα εδειξε συμφωνα με το μαυρο κουτι του αεροσκαφους οτι εμεις λεγαμε αληθεια,αλλα και το ρανταρ το.δικο τους παλι ελεγε την αληθεια.Μας καλεσανε σε ενα γραφειο οπου μας υποδεχτηκε μια ομαδα κρατικη(δεν ξερω εαν ηταν απο τις γνωστες) απλα μας ειπαν οτι ηταν απο το πενταγωνο.Μετα απο 2 ωρες καταθεσης κτλ και αφου τους εξηγησαμε το τι συμβαινει και αποδειξαμε οτι εμεις οντως δεν φταιγαμε μας ρωτησαν εαν κατα τη διαρκεια μεσα στα συννεφα που πεταγαμε,εαν ειδαμε κατι περιεργο οου δεν το ειχαμε ξαναδει.Φυσικα και δεν ειδαμε.Αλλα μας περνανε μετρησεις για ριαδιενεργεια !!! Για να μην σας κουρασω μετα απο 2 ωρες καταθεσης μας αφησανε και φυγαμε και ξαναγυρισαμε πισω στη βαση μας στη Φλωριδα.Οπου εγω και ο κυβερνητης αποφασισαμε να μην ξαναπεταξουμε σε εκεινη την περιοχη.
Συγνωμη εαν κουρασα αλλα ηταν ενα δυνατο 《χαστουκι》 στο να αρχισω να ψαχνω διαφορα.
Σας ευχαριστω και συγνωμη εαν κουρασα

Share this!
Konstantinos Sketos απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Ιστορίες να θέλετε και άλλο τίποτα! Και πολλές συνωμοσιολογικές. Αλλά για να μην θεωρηθεί διαφήμιση θα πρέπει να πάρω πρώτα άδεια από τον Πρόδρομο για να ανεβάσω link από συγκεκριμένο site

Share this!
Ντόρα απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Περίεργα έχω αρκετα. Θα ανεφερω πολύ συνοπτικά δύο. Το πρώτο περίεργο είναι ότι παρά πολλές φορές στη ζωή μου ακούω την φωνή του εαυτού μου το οποίο μου λέει το τι θα γίνει όταν είμαι αγχωμένη η στενάχωρημενη ακόμα και χαρούμενη για κάτι τις πιο πολλές φορές επιβεβαιωνετε και στους δικούς μου ανθρώπους όταν πχ συζητάω κάτι μαζί τους που τους απασχολεί συνήθως τις πιο πολλές φορές αν όχι όλες όταν τους λέω κάτι πάντα συμβαίνει. Το άλλο όμως περίεργο έγινε κάπου το 2012 ειμαι μέσα στο αστικό,σταματαει για στάση μπαίνει μέσα κόσμος και απλά τον χαζεύω ξαφνικά βλέπω έναν τύπο γκριζομαλλη λευκό δέρμα με μάτια κυριολεκτικά σαν Χασκι με μαύρο παντελόνι, μαύρο παπούτσι μαύρο χαρτοφύλακα μαύρο παλτό. Μου έκανε εντύπωση η φιγούρα του και τον παρατηρούσα εντονα και με περιέργεια για κάποια δευτερόλεπτα τα βλέμματα μας ενώθηκαν, ένιωσα φόβο μετακινήθηκα από κοντά του και πήγα προς το κάτω μέρος του αστικου γυρισμένη πλάτη να μην το δω από περιέργεια μετά από λίγα δεύτερα γύρισα με φόβο να τον ξανά δω και εδώ έγινε το παράξενο ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ!!!!!! το θέμα είναι ότι το αστικό δεν είχε προλάβει ΚΑΝ να κάνει στάση!!!!! Έκοβα βόλτες σαν τρελή μέσα στο αστικό να τον δω. Μάταια όμως ακόμα και τώρα που στο λέω το βλέμμα του είναι πεντακάθαρο στο μυαλό μου 

Share this!
Μαρία απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Έτος 2009. Κάπου στην άνοιξη, δε θυμάμαι ακριβώς αλλά ακόμα φορούσαμε μακριά μανίκια. Ο κύριος γύρω στο 1,75 με άσπρα μαλλιά. Είχε ξεκινήσει η αραίωση στην κορυφή του αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Αν δεν έσκυβε να δει που θα στεκόταν δε θα το παρατηρούσα. Μεγάλα γαλαζόγκριζα μάτια και γενικά τα χαρακτηριστικά του ήταν όπως θα λέγαμε χοντρά. Φορούσε και δαχτυλίδι το οποίο δεν παρατήρησα αλλά το κατάλαβα από την πίεση της χειραψίας. Γκρίζο κουστούμι, άσπρο πουκάμισο. Αλλά η αύρα του ήταν πάρα πολύ αρνητική.

Share this!
Μαρία απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Ηλικία γύρω στα 55 με 60

Share this!
Νίκος Βλαχοδιονυσοπουλος απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Από περίεργα συνέχεια….κατακαλοκαιρο…βραδάκι λίγο πριν σκοτεινιάσει…οι λάμπες δεν είχαν ανάψει ακόμα…κατηφορίζω έναν έρημο δρόμο με την κοπέλα μου….σε απόσταση 5 μέτρων ακουμπησμενο στον στύλο της ΔΕΗ ένας κύριος γύρω στα 30 με σηκωμενους τους γιακαδες ενός μαύρου παλτού….γυρίζει με κοίτα άγρια…πισωπαταω…πέφτω στο έδαφος…γυρίζω να κοιτάξω τίποτα…η κοπέλα δεν είχε δει τίποτα….ένα άλλο είναι ενώ ήμουν πλέον παντρεμένος….κάποιος τράβαγε έντονα την κουβέρτα αφού με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπε…ενώ πίσω υπήρχε τοίχος…όταν μάζεψα το κουράγιο να γυρίσω όλα σταμάτησαν…γενικά από μικρό παιδί βλέπω….και τα θυμάμαι όλα….όλα όμως….ιδιαίτερα έντονα όνειρα….ακόμα και του θανάτου μου που τον είδα ως παιδί….ιδιαίτερα έντονες αντιδράσεις σε συγκεκριμένα σύμβολα από παιδί….ενώ όλοι γελούσαν και έπαιζαν με την σημαία των πειρατών….εγώ έκλαιγα…..deja vu πολλά….κάποιος κάποτε μου μίλησε ότι γεννήθηκα στο 11…δεν ασχολήθηκα παραπάνω…όμως μου συμβαίνουν πράγματα….εκεί που λέω ότι όλα τελείωσαν καταστράφηκα ειδικά στα χρόνια της οικονομικης κρίσης…ξέμπλεξα αναίμακτα……αν τα πω ένα ένα θα σε γεμίσαμε……..

Share this!
Αναστασία μαρί απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπέρα! Η κόρη μου έπαθε λευχαιμία στα 4,5. Τελικά όλα καλά πλέον… Όταν διάβαζα το μικρό παρακλητικο ή άλλη προσευχή ξυπναγα τα βράδυα στο νοσοκομείο από δυνατό μπαμ… Και ο άντρας μου καμιά φορά ξυπναγε μαζί μου από το μπαμ… Γυρνάμε σπίτι και άκουγα να σπάνε πιάτα… Ένα βράδυ λοιπόν βλέπαμε κάτι χριστιανικό και λέω στα παιδιά μου” αλήθεια είναι παιδιά, μόνο ο Θεός μπορεί να μας σώσει, υπάρχει, δόξα να έχει”…. Και τότε ακούω μόνο εγώ κι ο μικρός μου γιος ένα ανατριχιαστικο δυνατό απαίσιο γέλιο αντρικό… Η κόρη μου δεν το άκουσε…. Τώρα τέλος όλα…. Έχω πνευματικό και δεν ξανα έγινε κάτι τέτοιο…. Α, και πριν αρρωστήσει είδα έναν γκριζομαλη 45αρη στο mall…. Τον ξαναείδα στο νοσοκομείο στο σαλόνι… Και τον έβλεπα πριν από πολλά γεγονότα του παιδιού…. Ανατριχιαζα στην ενέργεια του αλλά όλα πήγαιναν καλά μετά…. Τι είναι αυτά άραγε??? 

Share this!
Βάσω Κανη απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Έχω πολλές κ περίεργες εμπειρίες. Θα τις πω όσο μπορώ πιο συνοπτικά κ αν κάποιος θέλει να με βοηθήσει,ευχαρίστως. Στο δημοτικό,μικρή,δεν θυμάμαι ηλικία,νύχτα καλοκαίρι με φεγγάρι γεμάτο,στο πατρικό μου στο χωριό,ανοιχτά παραθυρόφυλλα κλειστές οι τζαμαρίες μόνο,κοιμόμουν,κ απέξω ακούω δυνατα βήματα κ κάτι σαν βρόγχο,ξυπνάω μιας κ από παιδί κοιμόμουν πάντα ελαφριά,τρέχω στων γονιών μου το δωμάτιο η μητέρα μου ξύπνησε,κ είδαμε μαζί έναν λυκάνθρωπο,μπορώ να σας περιγράψω κ πως ήταν ακριβώς,αν μου ζητηθεί. Έκανε λίγα βήματα κ εξαφανίστηκε,δεν ακούγαμε τίποτα.
Πάλι δημοτικό μετά το γεγονός αυτό,στο δωμάτιο μου δίπλα στο κρεβάτι μου υπήρχε καναπές,νύχτα κοιμόμουν,κ στιγμιαία ανοίγοντας τα μάτια μου είδα έναν νεκρό άντρα καραφλο,να με κοιτάζει χαμογελώντας.
Γυμνάσιο πια 14 χρόνων εκδρομή σχολική αρχαία,Δωδώνη,μαντείο ,πήγα να ακουμπήσω τον τοίχο ανέμελα,σε μια στιγμή δεν με έλεγχαν,ο τοίχος μαγνήτισε το βλέμμα μου κ με τραβούσε κοντά του,καθώς σηκώνω το χέρι μου να ακουμπήσω τον χωμάτινο τοίχο,με τίναξε ρεύμα,με διαπέρασε μέχρι τον αγκώνα,κ ταυτόχρονα άκουσα στο δεξί μου αυτί μια αντρική χροιά να μου λέει Ααααα,αλλά το περίεργο είναι ότι δεν φοβήθηκα καθόλου ,αντιθέτως ένιωσα ωραία που το βίωσα. Ο ξεναγός που ήταν δίπλα μου το είδε κ μας έβγαλες όλους αμέσως. Δεν κατάλαβα το γιατί! Όποιος ξέρει ας μου πει. Έχω κ με τα όνειρα θέμα,είδα σε ονειρο την αρρώστια,τον κορονοιο,πριν συμβεί! Έβλεπα τους ανθρώπους να πεθαίνουν κ μάλιστα δεν μπορούσα να αναπνεύσω,αργότερα κατάλαβα το αναπνευστικό του ιού. Είδα τον τάφο του η μάλλον μια φωνή με κατέβασε στον τάφο του μεγα Αλεξάνδρου,ήμουν λύκειο όταν το είδα αυτό,ήμουν κάτω από την γη κ έβλεπα χωμάτινους διαδρόμους,αλλά ενώ δεν υπήρχε πουθενά φως εγώ έβλεπα,κ καθώς σκέφτομαι που βρίσκομαι μου λέει μια φωνή,προχώρα μην φοβάσαι,καθώς προχωρούσα η φωνή με καθοδηγούσε,ξαφνικά μπροστά μου βλέπω ένα εκτυφλωτικό φως διάφανο κ από κάτω σαν τάφος ψηλός δεν διέκρινα όμως καλά τον τάφο,ρωτάω τι είναι αυτό το φως,κ μου λέει η φωνή ότι εδώ είναι ο τάφος του μεγάλου Αλεξάνδρου,αλλά δεν είναι η ώρα ακόμα να τον δεις. Κ διαισθάνομαι πολύ σκέψεις κ ποιότητα ανθρώπων! Γενικώς με όλα αυτά που σας είπα μάλλον είμαι για τα σίδερα! Αλλά είναι η αλήθεια μου! Ευχαριστώ για τον χρόνο σας κ συγνώμη αν σας κούρασα!

Share this!
Κατερινα απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Η ανάγκη και η έπιθυμια για εξομολόγηση τα τελευταία χρόνια ήταν έντονη αλλά λόγω των αυξημένων αναγκών της καθημερινότητας είχε αναβληθεί πολλές φορές.Τον περασμένο Μάρτιο και κατά την διάρκεια της πρώτης καραντίνας ελεύθερος χρόνος άπλετος διαβάζοντας για την δύναμης της προσευχής σε ένα κείμενο που έπεσε τυχαία μπροστά μου..είπα why not…ένα μήνα αργότερα ένιωσα για μενα κάτι πολύ συγκλονιστικό…καθώς ήμουν απέναντι από το εικονοστάσι ένιωσα μια απίστευτη ενέργεια δύναμη δεν ξέρω πως να περιγράψω αυτό το έντονο συναίσθημα από την εικόνα του Χριστού που είχα απέναντι μου που μου ελεγε να τον κοιτάξω στα μάτια και αμέσως μετά να νιώθω ότι με έχει απαλλάξει και τραβήξει από την περιοχή του στομαχιού ότι βάρος και άγχος είχα συσσωρευμένο και να αισθάνομαι ελαφρύτερη κατά 20 κιλα!!την επόμενη μέρα στο you tube εντελώς τυχαία πέφτω σε ένα βίντεο του πατέρα νεκαταριου μουλάτσιωτη με θέμα :θέλεις ψυχολόγο η εξομολογο ανοίγω να το ακούσω και αντικρίζω στο γραφείο του επάνω την εικόνα του Χριστού που είχα στο εικονοστάσιμου και που το προηγούμενο βραδυ έζησα αυτό το μοναδικό συναίσθημα !!!απιστευτο πραγματικά !!!με την δύναμη του Χριστού κατάφερα να εξομολογηθώ και να κοινώνηςω στις 15 Αυγούστου !!!

Share this!
Παναγιώτης Σακελλαρίου απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Γειά σας και από εμένα.Θα γράψω κι εγώ δύο πράγματα οσο μπορώ πιο σύντομα.Το ένα είναι ότι από μικρός οταν  είχα την διαίσθηση ότι θα συναντήσω φίδι πάντα το συναντούσα δεν ξέρω πως γίνονταν αλλά συνέβαινε πάντα!Π.χ ,περπατούσα και ξαφνικά ένιωθα ότι υπάρχει φίδι και ενώ δεν το έβλεπα κατευθείαν ,σταματούσα κοίταζα προσεκτικά και πραγματικά επιβεβαιωνόταν η διαίσθησή μου!Το ίδιο μου συμβαίνει και με τους  σεισμούς! Το δεύτερο είναι ότι κάποτε πάλι παιδί καθώς έπαιζα βρήκα ένα σαπούνι σε σχήμα ανθρώπου (που είχαν ξεχωσει οι κότες που είχε η  μάνα μου στο χωριό)  γεματο καρφίτσες , εξεπλάγην όπως καταλαβαίνετε και φυσικά κατάλαβα ότι δεν είναι κάτι καλό αυτό το πράγμα …όπως αντιλαμβάνεστε πρόκειται για μάγια ,τοτε λοιπόν κάποιος συμβούλευσε τους γονείς μου να πάνε σε κάποιον (250 χιλιόμετρα μακριά ) ώστε να τα λύσει .. πήγαν λοιπόν και αυτός ζήτησε από την μητέρα μου να του πάει κεφάλια φιδιού ( οχιάς συγκεκριμένα) ώστε να φτιάξει φυλαχτά και να έχουμε όλα τα μέλη της οικογένειας μας από ένα για προστασία από τα μάγια!Όπως καταλαβαίνετε βγήκα στο κυνήγι ( ως μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας) για να σκοτώσω οχιές και να μαζέψω 5 κεφάλια ώστε να πάνε σε αυτόν τον τύπο να φτιάξει τα φυλαχτά ,το εντυπωσιακό ήταν ότι οχιές έως τότε έβλεπα σπάνια εκείνο το διάστημα μέσα σε ούτε 5 μέρες μου εμφανίζονταν η μία μετά την άλλη και όχι μόνο τις σκότωσα κιόλας  χωρίς να αποτύχω και θυμάμαι χαρακτηριστικά την μια την πέτυχα με μια πέτρα από σχετικά μακρινή απόσταση( γιατί δεν μπορούσα να την πλησιάσω περισσότερο) και δεν το πίστευα κιόλας ! Αυτά είχα να πω υπάρχουν κι άλλα ,τα συγκεκριμένα μου έκαναν τρομερή εντύπωση γι αυτό και τα αναφέρω! Μπορεί να είναι βλακείες αλλά μου συνέβησαν και συμβαίνουν !!  

Share this!
NICKY απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Πολύ συνοπτικά. Όταν για μια περίοδο μάλλον το Εγώ μου εξαφανίστηκε, βίωσα ίσως μια γεύση του παραδείσου εσωτερικά σαν να είχα όλη την γνώση μέσα μου.  Επιπλέον  έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου και ανάλογα με την διάθεση τους αν ήταν πχ θυμός έβλεπα με τα μάτια μου στο πρόσωπό τους τον δαίμονα που μιλούσε. Ήταν συνταρακτικό !! 

Share this!
Ανατολή Με'ι'τανίδου απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Γειά σας και από μένα, σε όλη την παρέα. Από που ν’αρχίσω και που να τελειώσω. Από 4 ετών που θυμάμαι ήταν η πρώτη εμπειρία που είχα επαφή με φάντασμα θα πω άσχετα που εγώ το έβλεπα σαν άνθρωπο κανονικό, είχα δει τον θείο μου μιλούσα κανονικά μαζί του,μέχρι που με είδε η θεία μου και μου λέει τι κάνεις μόνη σου στα σκοτάδια απαντώ μιλάω με τον θείο μου έφερε τις κόκκινες παντόφλες(ήταν οδηγός σε φορτηγό και μου είχε τάξει ότι θα μου φέρει κόκκινες παντόφλες) τις οποίες τις κρατούσα, με μάλωσε η θεία γιατί στην κουζίνα που καθόμο υν δεν ήταν κανείς. Μετά από κάποιες ώρες ήρθαν τα κακά μαντάτα. Σκοτώθηκε ο θείος, εγώ όμως τις παντόφλες τις είχα. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να το εξηγήσω πως έγινε. Στα 9 είδα τον έναν παππού έξω από το παράθυρο του σχολείου, να με χαιρετάει, ο παππούς αυτός έμενε στο χωριό δεν ερχόταν ποτέ στην πόλη λόγω της δουλειάς του, είχε μπακάλικο στο χωριό και βενζηνάδικο που ήταν καινουριο ακόμη. Σε δύο ώρες περίπου ήρθε ο πατέρας μου να με πάρει από το σχολείο γιατί ο παππούς έφυγε, και του λέω ο παππούς ήταν εδώ με χαιρετούσε από το παράθυρο, δεν μου είπε τίποτα μέχρι που φτάσαμε στο χωριό,και είδα την μαμά να κλαίει για τον μπαμπά της. Στα 12 βλέπω αλλά και μιλάω με τον φίλο μου τον Γιώργο ο οποίος ήταν βρεγμένος(στο άλλο χωριό του μπαμπά) για να μην μακρυγορήσω ο Γιώργος είχε πνιγεί 3 μέρες νωρίτερα στο ποτάμι, παρ’ολα αυτά εγώ έπαιζα μαζί του για 5 μέρες,μιλούσα μαζί του και μαζί ήταν και η βαφτισημιά του μπαμπά μου εκείνη δεν τον έβλεπε αλλά τον ένιωθε, μέχρι που μιλήσαμε στον παπά του χωριού, θυμάμαι είχε πει ότι θα τον διάβαζε για να φύγει η ψυχή ήρεμα. Πριν αποχαιρετήσω τον Γιώργο του έταξα καραμέλες γατί του άρεσαν πολύ. Ακόμη και σήμερα μετά από 40 χρόνια όταν πάω στο χωριό του αφήνω καραμέλες. Έχω δει πολλούς θανάτους από αγαπημένα πρόσωπα, όπως του πατέρα μου, του συντρόφου μου(η αδελφλή ψυχή μου), του άλλου παππού της γιαγιάς, την άλλη γιαγιά δεν την είδα. Έχω προβλέψει ατυχήματα και γλίτωσα γνωστούς, φίλους και εμένα από αυτά. Έχω δει δαίμονες, φύλακες θυσαυρών. Έχω δει τον εαυτό μου να φεύγει και να μην θέλει να γυρίσει πίσω γιατί εκεί που πήγα ήταν πολύ ωραία,αυτό έγινε σε χειρουργείο και μου το επιβεβαίωσαν οι γιατροί ότι έφυγα για 20′, Δύο φορές έγινε σε χειρουργεία επιβεβαιωμένα και τα δύο από τους γιατρούς ότι έφυγα και γύρισα. Και κάτι που δεν το έψαξα καθόλου, πριν κάποια χρόνια είχα πάει Ιταλία στο Μιλάνο για μία έκθεση χειροτεχνίας και έκανα και βόλτες ιταλικά είχα μάθει κάτι λίγα και κυκλοφορούσα με το βιβλιαράκι των διαλόγων, είχα μάθει τα ρήματα για να μπορώ να επικοινονώ λίγο,ήμουν με μία φίλη η οποία γνώριζε αγγλικά, αλλά δεν μας βοήθησαν, τέλος πάντων στην παλιά πόλη του Μιλάνου εκτός που μπορούσα να κινηθώ άνετα χωρίς χάρτη μιλούσα και άπταιστα ιταλικά, βγαίνοντας όμως από την παλιά πόλη και χάθηκα και δεν μπορούσα να μιλήσω παρά μόνο αυτά που είχα μάθει. Κάποια γνωστή μου είπε για το de javu,καλά το μέρος αλλά και η γλώσσα; Έχω κι άλλες εμπειρίες αλλά φτάνει  για σήμερα. Καλή συνέχεια σε όλους με υγεία

Share this!
Αλεξανδρα Ξανθα απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Η δικη μου ιστορια ειναι φευγοντας απο το σπιτι ενος φιλου μου γυρω στις 12 το βραδυ με ξεπροβοδιζει ως εξω κ ανεβαινω στο μηχανακι μου.Σταυροδρομι το φαναρι κοκκινο και το κρανος μου περασμενο στο χερι μου.Ξαφνικα βλεπω απεναντι εναν αντρα ντυμενο στα λευκα με ενα πολυ γλυκο προσωπο και χαμογελαστο να μου γνεφει και να μου κανει νοημα δειχνοντας μου κατι.Στην αρχη δεν καταλαβα κ αρχισα κ εγω να κουναω το χερι μου ρωτωντας τον τι λεει..Αυτο που μου ελεγε κ εδειχνε τελικα ηταν να φορεσω το κρανος μου.Για καποιον λογο το φορεσα κ εκεινος βαζει τα χερια του μπροστα στο στηθος του κανοντας μια μικρη υποκλιση και παντα με ενα υπεροχο γλυκο χαμογελο. σαν να με ευχαριστει που τον ακουσα.Αρχισα τοτε να χαμογελαω κ εγω.Ειχα χασει την αισθηση του χρονου κ καθως ξανακοιταζω το φαναρι ειχε αναψει πρασινο.Θα περνουσα απο μπροστα του αφου απο εκει ηταν ο δρομος μου.Εκεινος εξακολουθουσε να ειναι με τα χερια στο στηθος κ χαμογελαστος.Την στιγμη λοιπον που φτανω εκει κ καθως θα τον προσπερνουσα εχει χαθει εχει εξαφανιστει! Σταματαω κοιταζω ξανα κ ξανα αλλα δεν υπαρχει κανεις!!! Μεχρι να φτασω στο σπιτι μου ηταν σαν πετουσα και οχι σαν να οδηγουσα με ενα ανεπαναληπτο συναισθημα που δεν εχω ξανανιωσει! Φτανοντας στο σπιτι μου παραταω το μηχανακι μου κ τρεχοντας μεσα αρχισα να φωναζω την μητερα μου για να της πω για ολο αυτο.Το περιεργο ειναι πως εκεινη την στιγμη με παιρνει τηλεφωνο κ ο φιλος μου να με ρωτησει αν ειμαι καλα…και σε ποιον εκανα νοηματα με το χερι μου.( Ο φιλος μου ειχε καθησει εξω μεχρι να φυγω χωρις να τον αντιλειφθω.Εβλεπε εμενα αλλα οχι τον αντρα)Δυστυχως την επομενη μερα μαθαμε πως  εκει λιγο μετα αφου περασα εγω εγινε ενα ατυχημα κ σκοτωθηκε ενα παλικαρι.Η μητερα μου μου ειπε πως ηταν ο φυλακας αγγελος μου…και η αληθεια ειναι πως εχω μια αγαπη για τον Αρχαγγελο Μιχαηλ! Τα σχολια δικα σας ευχαριστω πολυ που μου δοθηκε η ευκαιρια να το μοιραστω μαζι σας χωρις να με παρουνε για τρελη!

Share this!
Dimitris απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Εγω απο μικρος εμαθα οτι εχω το χαρισμα τις ραδιαισθησίας – ραβδοσκοπίας , φυσικα απο τοτε δεν εχω παρει τα βουνα για να ψαχνω τον κρυμμενο θησαυρο. Εχω βεργες ομως  το καλυτερο μου ειναι τα εκκρεμες μου αρεσει να τα ρωταω.
Απο 7 ετων τα αλλα παιδια με θεωρουσαν μαυρο προβατο βασικα δεν εχω καταλαβει γιατι μπορω να αντιλαμβανομαι περιστατικα που θα γινουν σε 5 ετη μπροστα απο το τωρα, τα παιδια με θεωρουσαν κατι ξενο για αυτα νομιζαν οτι ειμαι τρελος οτι ειμαι φευγατος στην σκεψη και αντίληψη μπορω εως σημερα να κανω παρεα με τους παντες και τα παντα.

Share this!
Κωνσταντινα απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπερα, εμας μας λες και τρελόσογο… Η μητερα μου ελεγε οτι ηταν οι ανθρωποι με προβειες και δεν μπορουσαν να βγουν στον ηλιο γιατι καιγονταν και οτι το εζησε! Τωρα αν ειναι η προηγουμενη ζωη της δεν το ξερω! 
Η θεια μου αισθανεται τους νεκρους οταν ειναι να γινει κατι. Επισης τα ονειρα της εχουν προειδοποιητικο χαρακτηρα!
Την ιδια μερα ειδαμε το ιδιο ονειρο εγω η αδερφη μου κ η μαμα μου απο τις δικιες μας θεσεις μεσα στο αυτοκινητο η καθεμια.. δλδ εγω οδηγουσα η μαμα διπλα κ η αδερφη πισω! 
Για μενα τωρα:
1)καθε πρωι στις 5πμ ενα κρουασαν επεφτε στο πατωμα στο μαγαζι που ειχα, το ειδα στις καμερες μετα απο τις πρωτες 3-4 φορες που το σηκωσα! Χωρις να ειναι εξω εξω επεφτε σαν κατι να το εσπρωχνε κ αυτο γινοταν χρονια!! Επισης πολλα παιχνιδια κατα τις 3-4 λειτουργουν ή πεφτουν μονα τους.. Παω τα κλεινω ή τα σηκωνω χωρις να νιωθω φοβο. 
2) ειχα ενα φιλο παιδικο που με αγαπουσε πολυ κ τον καλεσα σπιτι να τον δω, οταν μπηκε κ τον αγκαλιασα μυριζε τοσο πολυ λες και σερνοταν στην ασφαλτο. μεχρι που του εκανα πλακα να τον βαλω στο μπανιο να τον καθαρισω κ γελουσαμε! Σκοτωθηκε με τη μηχανη μερικες μερες αργοτερα κ δεν με βρισκαν να μου το πουν! Το εμαθα ενα μηνα μετα στις 1 δεκεμβριου. Ειχε συννεφια ολη η θεσσαλονικη. Πηγα στο μνημα με εναν αλλο φιλο που καναμε ολοι μαζι παρεα κ αφου κλαψαμε του λεω κρυωνω παμε να φυγουμε; Κ βγαινει μια ηλιαχτιδα απο μια τρυπα στον ουρανο και χτυπαει μονο εμενα! Ζεσταθηκα κατευθειαν! Με κοιταει ο φιλος, κοιταμε πισω να δουμε που αλλου εχει ηλιο κ δεν εχει πουθενα! Μονο επανω μου! Κ λεω μαλλον θελει να μεινουμε κ αλλο…
και αλλα πολλα με τον συγκεκριμενο! 
 Εχω πολυ δυνατο προαισθημα κ δυστυχως δεν με προειδοποιει για καλο συνηθως. 
Ακομη κ τα νιατα μου να θυμηθω παντα ηξερα ποτε θα μπει τεστ κ το ελεγα στη φιλη μου να διαβασει κ με ρωτουσε: αφου το ξερεις γιατι δεν διαβαζεις; Κ απαντουσα γιατι εγω ειναι να παω αδιαβαστη! Αν διαβασω δεν θα πεσει! Και επεφτε τεστ οντως! Με φωναζε μαγισσα η φιλη γιατι την εσωσα απο πολλα χαχχα
3) οταν πεθανε ο πατερας μου στον 2ο οροφο ηταν το σωμα κ στον 4ο το πνευμα του αγκαλιαζε την κορη μου 14 μηνων που κοιμοταν. Πηγα διπλα της ξαπλωσα κ μετα απο 2 λεπτα περιπου τιναχτηκε, απλωσε τα χερια της προς το ταβανι σαν κατι να την αφησε κ το ζητουσε πισω κ κατευθεινε τα χερια προς το παραθυρο! Εγω ημουν απο την αλλη μερια!!!! Κ τελευταιο.. οταν αρχισε να μιλαει εδειξε το ταβανι κ ειπε παππου κ την ρωτησα ειναι εκει; Και μου απαντησε ναι! Κ της λεω στειλτου ενα φιλακι απο εμενα κ ξαφνικα αλλαζει η φατσα του παιδιου και αρχιζει και τσιριζει σαν να ειδε κατι πολυ κακο και τρομαξε. 
Και πολλα πολλα ακομη….

Share this!
Valantis απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπέρα και από εμένα … καλή αρχή στο Forum …
Έχω και εγώ ένα γεγονός να σας παραθέσω . Το Νοέμβριο του 2019 έχασα την μητέρα μου …
Εγώ με την οικογένεια  μου  πλέον ζούμε στη Κύπρο … εκείνη λοιπόν την περίοδο, λίγο πριν φύγει η μητέρα μου ετοιμαζόμουν να έρθω Ελλάδα και να τη πάρω  να την έχουμε μαζί μας για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα … Δυστυχώς δεν πρόλαβα . Και τώρα ξεκινάει το ” μυστήριο ” . Η μητέρα μου έφυγε στις 11 το πρωί … Και γίνεται το έξης … Εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουνα σε διάλειμμα στην εργασία μου όπου εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ένα παράξενο συναίσθημα ότι κάτι συμβαίνει ή θα συμβεί … προσπάθησα να το αποβάλω και ξεκίνησα να συνεχίσω την εργασία μου … χωρίς να το αποβάλλω και τελείως όμως … κατά τις 12 με καλεί η γυναίκα μου και μου ανακοινώνει το δυσάρεστο … Ενημερώνω στη εργασία μου το γεγονός και ότι πρέπει να έρθω Ελλάδα για να κάνουμε την κηδεία της μητέρας μου … Φεύγοντας από τη δουλειά για το σπίτι και μέσα στην στεναχώρια μου σκέφτομαι πως θα το ανακοινώσω στις δύο κόρες μου , οι οποίες την υπεραγαπούσαν και την περίμεναν πώς και πώς στη Κύπρο … Τώρα θα γελάσετε αλλά σκέφτηκα το έξης … να σχολάσει και η γυναίκα μου από την εργασία και να το ανακοινώσει η ίδια ( κουτό αλλά οκ ) . Μπαίνοντας όμως μέσα στο σπίτι μας πραγματικά τα χάνω . Βλέπω τη μεγάλη μου κόρη με κατακόκκινα τα μάτια της από το κλάμα . Την ρωτάω τί έπαθε και ήρθε κατευθείαν στην αγκαλιά μου και μου είπε το εξής  …. Μπαμπά στις 11 το πρωί ένοιωσα πολύ παράξενα … ένοιωθα κάποια περίεργη παρουσία – χλιαρό κρύο αέρα και μέχρι τώρα δεν μπορώ να ηρεμήσω . Πραγματικά άρχισα να νοιώθω περίεργα … και εκείνη την ώρα έρχεται και η γυναίκα μου … βλέπει την κόρη μου έτσι και με το γυναικείο τρόπο το ανακοινώνει …. υπήρχε μια χρονική περίοδο στεναχώριας στο σπίτι μας …ώσπου λέω στη γυναίκα μου πως αισθάνθηκα εγώ στην εργασία μου και αυτά που ένοιωσε και η κόρη μου …πριν ακόμα ολοκληρώσω πιάνουν και την γυναίκα ξανά τα κλάματα και μου είπε το εξής πάλι μυστήριο . Στην εργασία της την ίδια πάλι ώρα άκουσε το όνομα της με τη φωνή της μητέρας μου … Παραξενεύτηκε πολύ κοίταξε γύρω της γεμάτη απορία αλλά συνέχισε την εργασία της … Για να μην σαν κουράζω κατέβηκα Ελλάδα … έγινε η κηδεία και γύρισα ξανά στη Κύπρο …
Και τώρα το τελευταίο παράξενο … μετά από της 6 ήμερες αν θυμάμαι καλά …είμαστε όλοι η οικογένεια στο σαλόνι και κάποια στιγμή αφού έχει σουρουπώσει ακούμε και βλέπουμε ενα σκυλάκι που έχουμε να είναι ακριβώς έξω απο το υπνοδωμάτιο των παιδιών μας να γαυγίζει αλλά και να γριλλίζει και σε καμία περίπτωση να μπαίνει στο υπνοδωμάτιο …που το συγκεκριμενο σκυλάκι βγαίνει από το δωμάτιο των παιδιών μας μόνο για την ανάγκη του . Δεν σας κρύβω ότι παραξενεύτηκα και πήγα να δω . Είδα λοιπόν φίλοι μου δύο φωτεινές μικρές σφαίρες να κάνουν αλλοπρόσαλες κινήσεις και όταν μπήκα στο δωμάτιο κινήσεις μόνο γύρω από εμένα …στην αρχή δεν σας κρύβω ότι τα έχασα …κοίτα ξα εάν τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και πιθανό να ερχότανε κάτι από έξω στυλ φωτορυθμικά , αλλά όλα ήταν κλειστά και δεν υπήρχε αυτό να ήταν κάτι τεχνητό …φωνάζω και τους υπόλοιπους οι οποίοι λογικό ήταν να παραξενευτούν … Αυτό κράτησε για 10 λεπτά και εξαφανίστηκε . Αυτό είναι κάτι το περίεργο που το ένοιωσε όλη η οικογένεια μου … Σας ευχαριστώ και απολογούμαι αν κούρασε με το μεγάλο κείμενο .

Share this!
Andrianna_st απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπέρα και από εμένα!! Πριν χρόνια, δούλεψα για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα φροντίζοντας παιδιά με καρκίνο σε νοσοκομείο… Οι εμπειρίες που έχω λοιπόν ειδικά όταν αφορούσε στο τέλος της ζωής ή την απειλή της ζωής ενός παιδιού είναι αρκετές…
Η πιο εντυπωσιακή από όλες, αφορά σε κάτι που είδα με τα ίδια μου τα μάτια πριν από το θάνατο ενός ασθενή… Ήμουν νυχτερινή βάρδια μαζί με μια άλλη συνάδελφο. Είχαμε τελειώσει τις νοσηλειες και τον έλεγχο των ασθενών μας (άλλωστε είχαμε μόνο 2 ασθενείς εκείνες τις μέρες) και επειδή είχα αρχίσει να νυστάζω έκανα κάποια γραφειοκρατικά κομμάτια. Να τονίσω πως δεν ήμουν σε κάποιο γραφείο ή καθιστή,  οπότε αποκλείεται το ενδεχόμενο να με πήρε ο ύπνος. Τακτοποιούσα κάτι χαρτιά σε μια βιβλιοθήκη στο χώρο που είχαμε μπροστά στον κεντρικό διάδρομο της κλινικής και η συνάδελφος καθόταν σε μια καρέκλα η οποία έβλεπε τον διάδρομο. Βλέπω λοιπόν σε κάποια φάση (ήταν περίπου 3.30-4 αν θυμάμαι καλά) με την άκρη του ματιού μου να περνάει άντρας με σκούρο κουστούμι και να περνάει μέσα στο τμήμα, προς τα δωμάτια. Υποθέτοντας λοιπόν ότι ήταν ο πατέρας ενός εκ των ασθενών μας, ο οποίος φορούσε κοστούμι στην εργασία του, λέω στη συνάδελφο “καλά, ο Γ ήρθε τέτοια ώρα και ούτε καν χαιρέτησε??? Τι φάση”?? Η συνάδελφος με κοιτάει απορημένη και Μ λέει “τι λες”? Της κάνω “καλά, τώρα δεν πέρασε ο Γ προς τα μέσα”? “Όχι” μου απαντάει. Της κάνω “πέρασε πάλι επόπτης? Αφού πριν λίγο πέρασαν” (επόπτες=φύλαξη του νοσοκομείου, οι οποίοι έκαναν ανα συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα περάσματα από τα διάφορα τμήματα του νοσοκομείου). Μου απαντάει ακόμα πιο απορημένη “Αντριάννα, τι λες? Δεν πέρασε κανένας”. Εγώ έχω μείνει κάγκελο και της λέω “θα με τρελάνεις? Δεν πέρασε τώρα ένας με κουστούμι προς τα μέσα”??? Και μου λέει “έχει να περάσει άνθρωπος πάνω από μία ώρα” και όντως ούτε στα δωμάτια ήταν κάποιος άλλος και οι επόπτες πέρασαν μετά από λίγο και μας διαβεβαίωσαν ότι δεν είχαν περάσει στο ενδιάμεσο. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που είδα, αλλά ξέρω ότι το είδα και την επόμενη μέρα το παιδί που “περιμέναμε” πέθανε….
Ένα δεύτερο εξίσου εντυπωσιακό σκηνικό έχει να κάνει με ασθενή που είχαμε στο τελικό στάδιο. Όγκος εγκεφάλου, ο ασθενής σε κώμα και περιμέναμε απλά κάποια στιγμή να επέλθει το μοιραίο. Επειδή η επιδείνωση ήταν ραγδαία, η μητέρα είχε ζητήσει να γίνει χειρουργείο μήπως το παιδί ξύπναγε ώστε να το αποχαιρετήσουν γιατί δεν είχαν προλάβει, ωστόσο ο ιατρός ήταν κάθετος πως δεν θα είχε επιτυχία μια τέτοια κίνηση και απλά θα ήταν πρόσθετη ταλαιπωρία. Οι γονείς ήταν πολύ θρήσκοι και προσεύχονταν συνέχεια. Σε κάποια φάση, λοιπόν, ακούμε να φωνάζουν ταραγμένοι και τρέχω με τη συνάδελφο να δούμε τι έχει συμβεί, νομίζοντας πως είχε συμβεί το μοιραίο και είχαμε προετοιμαστεί για τα χειρότερα. Μπαίνουμε, λοιπόν, στο δωμάτιο και μένουμε με το στόμα ανοιχτό!!!! Το παιδί όχι απλά έχει ξυπνήσει, αλλά έχει συνέλθει πλήρως μετά από μερες που ήταν σε κώμα! Και όχι απλά έχει ξυπνήσει, αλλά μιλάει κανονικά με την οικογένειά του, μας ζήτησε να φάει και να πιει!!! Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας!!!! Ακόμα και ο ιατρός δεν το πίστευε και ήρθε νυχτιατικα να το δει με τα μάτια του γιατί δεν πίστευε πως είχε συμβεί κάτι τέτοιο και το ίδιο και το υπόλοιπο ιατρικό team της κλινικής!!! Η μικρή αποχαιρέτησε την οικογένεια της, την αποχαιρέτησαν και οι ίδιοι, είπαν όσα ήθελαν να πουν μεταξύ τους και είπαν αντίο.,.. το βράδυ κοιμήθηκε κανονικά και ξαναπεσε σε κώμα… Δεν ξύπνησε ποτέ… Την επόμενη ημέρα πέθανε… Εκείνη την βάρδια, πίστεψα πως όντως γίνονται θαύματα και κάτι υπάρχει. Μέχρι τότε δεν πίστευα ούτε στο Θεό, ούτε σε τίποτα… Τότε είπα πως όντως κάτι υπάρχει…
Έχω κι άλλες αντίστοιχες ιστορίες, ωστόσο δεν θα ήθελα να κουράσω… Ζητάω συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο…. Καλό βράδυ…

Share this!
ΗΒΗ απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Μεγαλωσα..τα χρονια περασαν, η αναμνηση ομως δεν ξεθωριασε ουτε στην παραμικρη λεπτομερεια. Τωρα στην ηλικια 40+ ανατρεχω 23 χρονια πριν, σε ενα γεγονος που ζησαμε ,εγω και η ξαδερφη σε καποιο χωριο της Μυτιληνης. Το μονο που μπορω να σας πω, ειναι πως μια οντοτητα μπηκε στην δικη μας διασταση και ετυχε να δουμε την εκδηλωση της  στο χωλ του σπιτιου της ξαδερφης. Οι λεπτομερειες δεν νομιζω οτι εχουν σημασια , σημασια εχει το συμπερασμα. Δεν υπαρχουν μονο αυτα που βλεπουμε, πιστεψτεμε..υπαρχουν και αυτα που δεν βλεπουμε η δεν παρατηρουμε…

Share this!
ΙΑΣΩΝΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ απαντήθηκε πριν από 4 μήνες

Καλησπέρα φίλε Πρόδρομε !
Όταν ειμουν μικρός ( περίπου 5-6) είχα πάει μαζί με την μαμά μου και τον αδελφό μου στο νεκροταφείο που ήταν ο παππούς μου ( ο οποίος είχε αποβιώσει εδώ και χρόνια ) αν θυμάμαι καλά για να ανάψουμε το καντήλι του . Βγαίνοντας έξω από το νεκροταφείο προχωρώντας προς το σπίτι θυμάμαι καθαρά να συναντάμε τον παππού μου και να του μιλάμε . Μετά το μόνο που θυμάμαι είναι να έχουμε φτάσει σπίτι  .
 
+ Μια άλλη πιο μικρή ιστορία : 
Η μαμά μου μου είχε πει μια φορά ότι όταν ήταν μικρή παίζοντας με την θεία μου στην αυλή ( όταν ήταν μικρή ) ακούει κάτι στον ουρανό και βλέπει μια άμαξα να πετάει ! Για αυτη την ιστορία δεν ξέρω πολλά επειδη φυσικά δεν παρόν . 

Share this!
Η απάντησή σας