Σεπτέμβριος του 1972 και οι θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του Μονάχου είχαν μπει στην τελική τους «ευθεία» προς τη λήξη τους. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να προβλέψει πως το τέλος τους θα σημαδευόταν από μια ανείπωτη τραγωδία, που θα έμενε βαθιά χαραγμένη ως η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της διοργάνωσης.

Ξημερώματα της 5ης Σεπτεμβρίου 1972, μέλη της παλαιστινιακής οργάνωσης Black September εισέβαλαν στο Ολυμπιακό Χωριό και κατευθύνθηκαν στο κτίριο όπου διέμενε η αποστολή του Ισραήλ. Κατά την εισβολή τους, δολοφονήθηκαν δύο μέλη της ισραηλινής αποστολής, ενώ εννέα κρατήθηκαν όμηροι. Οι δράστες απαιτούσαν την απελευθέρωση 234 Παλαιστινίων κρατουμένων από το Ισραήλ, την αποφυλάκιση δύο Γερμανών εξτρεμιστών και την ασφαλή διαφυγή τους από τη χώρα. Αιτήματα που απορρίφθηκαν τόσο από τον καγκελάριο Βίλλυ Μπραντ όσο και από την πρωθυπουργό του Ισραήλ, Γκόλντα Μέιρ.

Οι γερμανικές αρχές επιχείρησαν να παγιδεύσουν τους τρομοκράτες, οργανώνοντας επιχείρηση διάσωσης σε στρατιωτικό αεροδρόμιο. Ωστόσο, η επιχείρηση εξελίχθηκε σε χάος. Κατά την ανταλλαγή πυρών σκοτώθηκαν και οι εννέα όμηροι, καθώς και πέντε από τους οκτώ τρομοκράτες. Επίσης, έχασε τη ζωή του και ένας Γερμανός αστυνομικός, με την επίθεση να κοστίζει συνολικά 17 ανθρώπινες ζωές.

Τρεις από τους συλληφθέντες τρομοκράτες απελευθερώθηκαν λίγες εβδομάδες αργότερα, μετά από αεροπειρατεία, ενώ αργότερα αποτέλεσαν στόχο επιχειρήσεων της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad. Οι Αγώνες διακόπηκαν προσωρινά για πένθος και στη συνέχεια συνεχίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους ένα ανεξίτηλο τραύμα στην ιστορία του Ολυμπισμού.

Η μαρτυρία του Βασίλη Παπαδημητρίου

Ο Έλληνας αθλητής που βρισκόταν στο Ολυμπιακό Χωριό κατά τη διάρκεια της τραγωδίας περιγράφει με ανατριχιαστική λεπτομέρεια το πώς βίωσε εκείνες τις ώρες:

«Δεν είχα αγωνιστεί ακόμα. Τα δωμάτιά μας ήταν δίπλα και πήγαινα συχνά στον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, γιατί ήταν τραυματισμένος και απογοητευμένος. Ένα βράδυ, ενώ ήμασταν μαζί, ακούσαμε πυροβολισμούς. Δεν πήγε το μυαλό μας στο κακό. Νομίσαμε ότι κάποιος πανηγύριζε κάποιο μετάλλιο.

Το επόμενο πρωί πήγα στο Μόναχο για ψώνια. Όταν γύρισα, είδα έντονη παρουσία αστυνομίας και στρατού. Έκαναν αυστηρούς ελέγχους και τότε μάθαμε τι είχε συμβεί. Η ισραηλινή αποστολή ήταν κοντά μας. Κάποια παιδιά της άρσης βαρών είχαν γνωστούς ανάμεσα στα θύματα.

Οι Αγώνες σταμάτησαν για μία μέρα. Ήταν λογικό. Μας επηρέασε όλους, μας έβγαλε από τον ρυθμό μας και, δεν το κρύβω, φοβηθήκαμε». Σε ερώτηση για το αν θα μπορούσε να αποφευχθεί η τραγωδία, ανέφερε: «Πιστεύω πως ναι. Έγιναν λάθη από τους Γερμανούς. Αν τους άφηναν να φύγουν, ίσως να μην χυνόταν αίμα.

Οι Γερμανοί δεν ήθελαν να φανεί ότι υποχώρησαν. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις το σημαντικό είναι να σωθούν ζωές. Δυστυχώς, η πολιτική μπλέκεται με τον αθλητισμό. Και η ειρήνη γίνεται όλο και πιο άγνωστη λέξη».

Η τραγωδία του Μονάχου απέδειξε ότι ακόμη και ο θεσμός που συμβολίζει την ειρήνη δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος από τις συγκρούσεις του κόσμου. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972 δεν έμειναν στην ιστορία για τα ρεκόρ και τις επιδόσεις, αλλά για τη στιγμή που ο αθλητισμός συνάντησε τη βία με τον πιο σκληρό τρόπο.

Πηγή: Sport Retro.gr

Για το GRDiscovery

Ρεπορτάζ: Νίκος Σπυράκος